^_^ T e m P l e D o g ^_^

หัวใจฟองสบู่

 มันค่อยๆลอยขึ้นไปบนอากาศ
และสุดท้ายมันก็แตกสลายไป
กลายเป็นเพียงละอองน้ำกระจายไปทั่ว
ฉันนั้งมองดูฟองสบู่ตั้งแต่ที่มันถูกทำขึ้น
จนกระทั้งแตกสลายในที่สุด
ฉันรู้สึกว่ามันช่างเหมือนกับหัวใจของฉันในตอนนี้
ที่แรกเริ่มมันถูกสร้างขึ้นมาจากสิ่งที่เธอทำให้ฉัน
เธอทำดีกับฉันทุกอย่าง จนฉันรู้สึกว่าเธออาจจะชอบฉัน
ฉันก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นเธอจะตั้งใจที่จะให้มันเป็นอย่างนั้นหรือไม่
แต่เธอก็ทำให้มันเป็นอย่างนั้นไปแล้ว..เพราะตอนนี้ฉันรักเธอเข้าแล้ว
เมื่อหัวใจฉันเริ่มรุ้จักกับความรัก
มันก็เหมือนกับฟองสบู่ ที่มันค่อยๆก่อตัวขึ้น
และสุดท้ายก็แตกสลายในที่สุด
ตอนนี้ใจฉันมันแตกสลายไปแล้ว
กับสิ่งที่เธอทำ....เธอเมินใส่ฉัน
แม้แต่หน้าฉันเธอก็คงยังไม่อยากจะมอง
และสิ่งต่างๆที่เธอเคยสัญญากับฉันไว้มันคงจะเป็นเพียงแค่ลมที่มันออกจากปากเธอเท่านั้น
มันคงไม่มีค่า มีความหมายกับเธอ
แต่เธอรู้ไหมว่ามันมีค่า และมันมีความหมายกับฉันเสมอ
ฉันจำทุกคำที่เธอเคยพูดกับฉันได้เสมอ
แล้วเธอละ จำทุกคำที่ฉันพูดกับเธอได้ไหม
ฉันคยบอกรักเธอไปกี่ครั้ง
และสิ่งที่ฉันได้ตอบแทนกลับมาคืออะไร
น้ำตาไงละ คือสิ่งที่ฉันได้ตอบแทนจากเธอ
มันอาจจะเป้นสิ่งที่เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเกิดขึ้นหรอกนะ
แต่ว่าหัวใจฉันมันคงจะอ่อนไหวเกินไป
จึงมีน้ำตารินไหลให้เธอได้เห็น
...ฉันขอโทษ...

ถ้าตอนนั้น เราไม่รู้จักกัน ฉันคงไม่ต้องมีน้ำตา..

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก “ ไม่ธรรมดา “
ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น “ ความพิเศษ “
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า “ พิเศษ “ หมายถึง ความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม
ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด
ให้ “ ความรู้สึกดีๆ “ จากจิตใจที่ดีๆ
ให้ “ ความอาทรถึง “ จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ “ ความห่วงใย “ จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีๆ แต่มี “ สติ “ ให้ไปเถอะ
ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “ คุกรุ่น “
ให้ไปเถอะ ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้
แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม “
และหากเมื่อใดจิตใจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมา
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง
อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด “ สิ่งดีๆ “ จนกระจัดกระจายไป
เพราะ “ การให้ความหมาย “ ไม่ใช่ “ การตั้งความหวัง “
คนสองคน…ให้ความหมายซึ่งกันและกัน
แต่คนสองคน “ จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน
“ เพราะการตั้งความหวังมักนำพามาซึ่ง “ การเรียกร้อง “
“ ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “ โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อน มันหนาวนักและไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณภูมิจิตใจไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่าความร้อนเริ่มทวีขึ้น
เราต้องค่อยๆเดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้าม เราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
และอย่าลืมว่า “ ความพิเศษ “ ไม่ได้จำกัดว่า
จะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษที่สุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ “ ความพิเศษ “
กับใครก็ได้
ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา
จงให้ “ ความพิเศษ “ เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง
เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา
เป็นสีเขียวของใบไม้ที่เย็นที่ตาและที่ใจ
และที่ตรงนี้จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “ คนพิเศษ “
คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล “
ความพิเศษ ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม
ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน
เป็นเรื่องที่ดีที่สุด ที่จะรอคนที่คุณต้องการ ดีกว่า
ตัดสินใจไปกับใครสักคนที่ว่างอยู่
เป็นเรื่องดีที่สุด ที่จะรอคุณที่คุณรัก ดีกว่า
ตัดสินใจไปกับใครสักคนที่อยู่แถวนั้น
เป็นเรื่องดีที่สุด ที่จะรอคนที่คุณคิดว่าใช่ เพราะชีวิตช่างแสนสั้น
สำหรับเวลาที่เสียไปกับคนที่ไม่ใช่
คงจะดีถ้าได้เจอคนที่เขารักคุณจริงในภายหลัง
เพราะมันย่อมดีกว่า การได้เจอคนที่เขาสัญญาว่าจะรักคุณ
แต่ไม่ช้าเขาก็ไป
อย่าพยายามแสร้งทำให้คนอื่นประทับใจ
เพื่อที่เขาหรือเธอจะได้มาหลงรักคุณ
เพราะถ้าทำแบบนั้น คุณจะถูกตั้งความหวังไว้ว่า
มันจะต้องเป็นแบบนั้นตลอดไป
โชคชะตา บอกถึง คนที่จะผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
แต่…หัวใจ บอกถึง คนที่เราจะอยู่กับเรา ตลอดไป…